Τρίτη, 10 Απριλίου 2012

Π. ΤΙΜΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ: ΤΡΕΙΣ ΜΕΡΕΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ


Ο Δημήτρης Αθανίτης είναι σκηνοθέτης γερμανικής επιρροής. Η έτσι τουλάχιστον μας έχει κάνει  να πιστεύουμε. Οι επιρροές είναι δικαίωμα και συναντούνται στους περισσότερους καλλιτέχνες, ακόμα και τους πιο μεγάλους. Υποτίθεται πως τον έχει επηρεάσει το γερμανικό σινεμά κι αυτή τη «γερμανική»  διάθεση την έχει φέρει και στο θέατρο όπου θυμάμαι καλά μια παράσταση του πάνω στα «Πικρά δάκρια της Πέτρα Φον Καντ» όπου είχε προβάλλει έκτυπα το νοσηρό ερωτικό στοιχείο του έργου.
Αναρωτιέμαι λοιπόν αν πράγματι είναι γερμανικής επιρροής ο σκηνοθέτης ή μήπως ο ερωτισμός του , έτσι όπως του εκδηλώνεται καλλιτεχνικά, ταιριάζει με το πώς εκφράζουν τον ερωτισμό κάποιοι Γερμανοί καλλιτέχνες. Διότι , στη δική μου αντίληψη, ο Αθανίτης καταγράφεται περισσότερο ως ερωτικός σκηνοθέτης κι αυτό που μπορεί κι αποδίδει είναι τη βία του έρωτα, την ένταση των συναισθημάτων, το πάθος το ακόρεστο που στα μάτια κάποιων χαρακτηρίζεται νοσηρό. Λες και το πάθος, από τη στιγμή που είναι πάθος , μπορεί να θερμομετρηθεί!
Οι «Τρεις μέρες ευτυχίας» είναι μια τέτοιου πάθους ταινία και τέτοιων ερωτικών καταστάσεων όπου η κάθε ηρωίδα το βιώνει με ένα ακραίο τρόπο είτε ως συναίσθημα είτε ως κατάσταση είτε ως ερωτική πράξη. Σε αυτό που θέλησε να κάνει, τις εξετάσεις τις πέρασε. Τη μεγαλύτερη καλλιτεχνική συμβολή την πέτυχε με τη φωτογραφία (κατ επέκταση και με τη σκηνογραφία εφόσον θα μιλήσουμε για χρώματα) για τα οποία υιοθέτησε το ψυχρό μπλε που καταφέρνει να παγώνει την ατμόσφαιρα. Τα δε πρόσωπα που διάλεξε είναι πλήρως συντονισμένα με τη συνολική του αντίληψη.

Ελευθερος Τυπος 5/4/12

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου