novacinema: Νικολίτσα Ντρίζη: Ψάχνει την ευτυχία με 3 διαφορετικούς άντρες!

28/03/2012 07:21

Τρεις ημέρες ευτυχίας, για τρεις διαφορετικές γυναίκες, τις Νικολίτσα Ντρίζη, που κάνει μαλλιά κουβάρια τις ζωές των ανδρών, Κατερίνα Φωτιάδη και Αλεξάνδρα Αϊδίνη. Οι δικές τους ημέρες ευτυχίας είναι αυτές που παρουσιάζει το έργο "Τρεις μέρες ευτυχίας", στο οποίο πρωταγωνιστεί και ο γνωστός από το "Σπιρτόκουτο" και το "Ψυχή στο στόμα" του Οικονομίδη Ερρίκος Λίτσης.
Η Νικολίτσα Ντρίζη ερμηνεύει μία κοπέλα ελαφρών ηθών, η οποία έχει όνειρο να μαζέψει κάποια λεφτά και να μεταναστεύσει με τον φίλο της στον Καναδά. Αυτή η κοπέλα εμπλέκεται στη ζωή τριών ανθρώπων. Ο Ερρίκος Λίτσης παίζει έναν από αυτούς, έναν παντρεμένο, που την ερωτεύεται και αντιμετωπίζει προβλήματα με τον γάμο του, καθώς ερωτεύεται τη μικρή. Επίσης, η κοπέλα μπλέκει και με έναν νεαρό, που κάνει ένα μπάτσελορ πάρτι και αυτό είναι αφορμή να χωρίσει με την κοπέλα του.

Έχει κάποιον ερωτισμό η ταινία, «του αγοραίου σεξ» όπως το χαρακτηρίζει ο πρωταγωνιστής της ταινίας Ερρίκος Λίτσης. Το σενάριο και σκηνοθεσία για το «3 μέρες ευτυχίας» υπογράφει ο Δημήτρης Αθανίτης. Η ταινία θα βγει στις αίθουσες 5 Απριλίου.

Πρωταγωνιστούν:
Νικολίτσα Ντρίζη, Ερρίκος Λίτσης, Αλεξάνδρα Αιδίνη, Κώστας Ξυκομηνός, Κατερίνα Φωτιάδη, Λουκία Πιστιόλα.

Μουσική:DNA lab
Φωτογραφία:Γιάννης Φώτου
Art direction:Αση Δημητρουλοπούλου,
Μοντάζ:Σταμάτης Μαγουλάς
Παραγωγή:Dna films, EKK.

ELLE

 

Σε μια πόλη που βρίσκεται σε παρακμή, τρεις νέες γυναίκες αναζητούν διέξοδο. Η Ιρίνα ετοιμάζεται να φύγει στον Καναδά για να γλιτώσει από το περιβάλλον της που την εκδίδει. Η Άννα παντρεύεται για να ξορκίσει το φάντασμα της διαλυμένης της οικογένειας, ενώ η Βέρα, στο ξεκίνημα της καινούριας της ζωής, έρχεται αντιμέτωπη με την κρυφή πραγματικότητα των δικών της ανθρώπων. Μέσα σε τρεις μέρες οι πορείες τους διασταυρώνονται απροσδόκητα και τις οδηγούν σε μια βίαιη ενηλικίωση. Άραγε, μέχρι πού μπορούν να φτάσουν για την ευτυχία;
Μετά την Αθήνα του Millenium στις 2000+1 Στιγμές, την Αθήνα των Ολυμπιακών Αγώνων στην Πόλη των Θαυμάτων, ο Δημήτρης Αθανίτης σκηνοθετεί μια σκληρή ταινία στην Αθήνα της κρίσης. Το φιλμ παρακολουθεί με ωμό και ταυτόχρονα ψυχρό τρόπο τις προσπάθειες τριών γυναικών να βγουν από τα στενά όρια του περιβάλλοντός τους. Πρόκειται για ένα έργο ασυνήθιστης ομορφιάς, παράτολμο και σιωπηλό, που κραυγάζει την απόγνωση και τη μελαγχολία μιας κοινωνίας που ξαφνικά -ακόμη και αν μέσα της βαθιά το περίμενε- χάνει τη γη κάτω από τα πόδια της. Και όπως πέφτει και γκρεμοτσακίζεται, ο Δημήτρης Αθανίτης τη βάζει να καταμετρά τα λάθη, τις ασχήμιες, τις ευθύνες της. Και όλα αυτά βουτηγμένα στην απειλητική, μπλε ατμόσφαιρα μιας απόκοσμης Αθήνας.

Athens Voice

Οι ιστορίες των τριών γυναικών που βρίσκονται στο κέντρο της νέας ταινίας του Δημήτρη Αθανίτη, δεν θα μπορούσαν να είναι πιο μακριά από την ευτυχία που υπόσχεται ο τίτλος. Η διαδρομή τους σε μια Αθήνα απρόσωπη, άψυχη, σκληρή, ξεκινά από τη θλίψη για να φτάσει ως τα όρια της τραγωδίας, καταλήγοντας τελικά σε κάτι που μοιάζει με μια αχτίδα ελπίδας. Η Άννα δοκιμάζει να ξορκίσει τη δική της διαλυμένη οικογένεια με ένα γάμο, η Βέρα με αφορμή το θάνατο της μητέρας της ανακαλύπτει την αλήθεια του όχι και τόσο ευτυχισμένου σπιτιού της, η Ιρίνα, από τη Ρωσία, αναγκάζεται να εκδίδεται από τη δική της εγκληματική «οικογένεια». Η τελευταία θα αποτελέσει την αιτία που οι ζωές των τριών γυναικών θα συναντηθούν φευγαλέα σ’ ένα σενάριο που είναι σαφές ότι ενδιαφέρεται πρωτίστως για την ατμόσφαιρα και το ψυχολογικό πορτρέτο των ηρωίδων του. Με ένα δράμα που χαλιναγωγείται σωστά, μια φωτογραφία που βυθίζει τους χαρακτήρες και την πόλη σε ένα μπλε, ψυχρό φως, το φιλμ συλλαμβάνει αφαιρετικά ένα στιγμιότυπο μιας κοινωνίας σε κρίση, ακόμη κι αν κρατώντας αποστάσεις από έναν πιο έντονο ρεαλισμό, δεν καταφέρνει να σε εμπλέξει όσο θα έλπιζες συναισθηματικά.

 

METROPOLIS: ΤΡΕΙΣ ΜΕΡΕΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

Mετά το «2000+1 Στιγμές» και το «Πόλη των Θαυμάτων», ο Δημήτρης Αθανίτης επανέρχεται στο σινεμά και στην πόλη που συνεχίζει να κινηματογραφεί με έναν ιδιαίτερο τρόπο: την Αθήνα. Αυτή τη φορά η πρωτεύουσα βιάζει και βιάζεται, καταπιέζει και σκοτεινιάζει σε όλους τους τόνους του παγερού μπλε, όπως και το χρώμα της ψυχολογίας των ανθρώπων που ακολουθεί αυτή η ταινία. Το σενάριο της ταινίας «Τρεις Μέρες Ευτυχίας» εστιάζει σε τρεις γυναίκες που ψάχνουν μια διέξοδο. Ι Ιρίνα (Νικολίτσα Ντρίζη) οργανώνει να φύγει στον Καναδά και να γλιτώσει από αυτούς που την εκδίδουν. Η Αννα (Αλεξάνδρα Αιδίνη) παντρεύεται για να αποφύγει την δικιά της οικογένεια. Η Βέρα (Κατερίνα Φωτιάδη) έρχεται αντιμέτωποι με τα μυστικά των δικών της. Οι ιστορίες τους θα διασταυρωθούν μοιραία.
Α. Χατζής, 

Τερζης: Η Αθήνα των γυναικών στις διαβαθμίσεις της απόγνωσης

Μετά την Αθήνα του Μιλένιουμ στις «2000+1 Στιγμές», την Αθήνα των Ολυμπιακών Αγώνων στην «Πόλη των Θαυμάτων», ο Δημήτρης Αθανίτης σκηνοθετεί μια «μοντέρνα» ταινία στην Αθήνα της κρίσης. Ολόκληρη η ταινία είναι βουτηγμένη σε μια απειλητική μπλε ατμόσφαιρα, που «βουλιάζει» τους χαρακτήρες σε μια καταθλιπτική περιδίνηση -για να συναντήσουν άλλωστε μια ολόκληρη κοινωνία.
Εικόνες-θραύσματα αστικού τοπίου και εσωτερικού ψυχισμού, φιλμικά «μοτίβα» βγαλμένα από ταινίες του Αντονιόνι και του πρώιμου Βέντερς. Τρεις νέες γυναίκες στη σημερινή Αθήνα ψάχνουν διέξοδο στην «κλειστή» ζωή τους... Η Ιρίνα ετοιμάζεται να φύγει στον Καναδά για να ξεφύγει από την «οικογένειά» της που την εκδίδει. Η Άννα παντρεύεται για να διώξει το φάντασμα της διαλυμένης της οικογένειας, ενώ η Βέρα, στο ξεκίνημα της καινούργιας της ζωής, έρχεται αντιμέτωπη με την κρυμμένη πραγματικότητα τής δικής της οικογένειας. Μέσα σε τρεις μέρες οι πορείες τους διασταυρώνονται και οδηγούνται σε μια βίαιη ενηλικίωση...

Π. ΤΙΜΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ: ΤΡΕΙΣ ΜΕΡΕΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

Ο Δημήτρης Αθανίτης είναι σκηνοθέτης γερμανικής επιρροής. Η έτσι τουλάχιστον μας έχει κάνει  να πιστεύουμε. Οι επιρροές είναι δικαίωμα και συναντούνται στους περισσότερους καλλιτέχνες, ακόμα και τους πιο μεγάλους. Υποτίθεται πως τον έχει επηρεάσει το γερμανικό σινεμά κι αυτή τη «γερμανική»  διάθεση την έχει φέρει και στο θέατρο όπου θυμάμαι καλά μια παράσταση του πάνω στα «Πικρά δάκρια της Πέτρα Φον Καντ» όπου είχε προβάλλει έκτυπα το νοσηρό ερωτικό στοιχείο του έργου.

Αναρωτιέμαι λοιπόν αν πράγματι είναι γερμανικής επιρροής ο σκηνοθέτης ή μήπως ο ερωτισμός του , έτσι όπως του εκδηλώνεται καλλιτεχνικά, ταιριάζει με το πώς εκφράζουν τον ερωτισμό κάποιοι Γερμανοί καλλιτέχνες. Διότι , στη δική μου αντίληψη, ο Αθανίτης καταγράφεται περισσότερο ως ερωτικός σκηνοθέτης κι αυτό που μπορεί κι αποδίδει είναι τη βία του έρωτα, την ένταση των συναισθημάτων, το πάθος το ακόρεστο που στα μάτια κάποιων χαρακτηρίζεται νοσηρό. Λες και το πάθος, από τη στιγμή που είναι πάθος , μπορεί να θερμομετρηθεί!

Οι «Τρεις μέρες ευτυχίας» είναι μια τέτοιου πάθους ταινία και τέτοιων ερωτικών καταστάσεων όπου η κάθε ηρωίδα το βιώνει με ένα ακραίο τρόπο είτε ως συναίσθημα είτε ως κατάσταση είτε ως ερωτική πράξη. Σε αυτό που θέλησε να κάνει, τις εξετάσεις τις πέρασε. Τη μεγαλύτερη καλλιτεχνική συμβολή την πέτυχε με τη φωτογραφία (κατ επέκταση και με τη σκηνογραφία εφόσον θα μιλήσουμε για χρώματα) για τα οποία υιοθέτησε το ψυχρό μπλε που καταφέρνει να παγώνει την ατμόσφαιρα. Τα δε πρόσωπα που διάλεξε είναι πλήρως συντονισμένα με τη συνολική του αντίληψη.

Ελευθερος Τυπος 5/4/12

ΔΑΝΙΚΑΣ: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΚΠΛΗΞΗ

«Τρεις μέρες ευτυχίας» Ασπρόμαυρο στο μεγαλύτερο μέρος του, στυλάτο, σπονδυλωτό από τον Δημήτρη Αθανίτη. Τρία κορίτσια, τρεις παράλληλες αλλά στο βάθος διασταυρούμενες ιστορίες. Η πρώτη με την Ιρίνα (Νκολίτσα Ντρίζη) που εκδίδεται. Η δεύτερη με την Αννα (Αλεξάνδρα Αϊδίνη) που αναγκάζεται να παντρευτεί. Και η τρίτη με τη Βέρα (Κατερίνα Φωτιάδη) που προσπαθεί από την πραγματικότητα να κρυφτεί. 

Ολα αυτά ακούγονται σαν αφηρημένες καταστάσεις, όμως η δεξιοτεχνική σκηνοθεσία του Αθανίτη και η εσωτερική ηφαιστειώδης δύναμη των εικόνων και των ερμηνειών καρφώθηκαν στη μνήμη μου σχεδόν από τα πρώτα λεπτά. 

Σας βεβαιώ ότι αν η ίδια ακριβώς ταινία έφερε υπογραφή από Δανία θα την προσκυνούσε η συντριπτική πλειονότητα της Κριτικής.  

Βαθμοί=7

 

 http://www.tanea.gr/politismos/article/?aid=4708613